Güzellikler topluyorum her şeyden .
Güzel şeyler biriktiriyorum her birinizden, aldırmadan inatla bakıyorum sizlere.
Sizler bana benim kim olduğumu gösteriyorsunuz: nereden geldiğimi.

İnsan hiç doğduğu günü unutur mu?
Öyle unutmuyorum sizleri, öyle bakıyorum sizlere.
Öyle bakıyorum ki; ansiklopedi yapacağım her birinizden, asla tozlanmayacak olanlarından hem de.

Asla vazgeçme diyorum,
– Ah, hayır, beni yanlış anladınız yine..
– Artık yeni papatyalar dikmiyorum ki açmalarını bekleyeyim, hasat kırdım bir kere.
– Benim derdim bahçemde doğanlarla, hem insan hiç papatyaları kökünden koparır mı?

Asla vazgeçme diyorum,
Onlara güzel bakmaktan asla v a z g e ç m e .
Güzel bakabildiğin kadar bahçen var olacak.

Her dönem güzel kalsın onlar, -ama şunu unutma
Sen o gün onları diktiğin için değerliler, ve hep öyle kalacaklar.
Bırak, bugün papatyaları kökünden koparsınlar, aldırma.
Sen istemedikçe bahçeni bulabilecek değiller ya…


​İşte insan bununla(?) yaşar, bunlarla özüne varır, kendisine ve hayatına anlam çıkartır.

Yürüdüğünüz yolu; dinlediğiniz müziği, baktığınız yeryüzünü ve gökyüzünü ve yüzünüzü ve diğer yüzleri, hayatı, hayatınızı, okuduğunuz kitapları, şiirleri, yazdığınız yazıları güzel yapan şey, sizin ne kadar güzel bakabildiğiniz, otları ne kadar ayıklayabildiğinizde saklıdır, yani siz istediniz diye güzel olan ve yine siz istediniz diye güzel kalanla yetinip ders çıkartabildiğiniz kadar “yaşayabilirsiniz”.

Bunlarla birlikte karşıdan karşıya geçerken yol vermeyen arabayı; şiddeti, tecavüzü ve tacizi ve tacizci bakışları, adaletsizliği, sevgisizliği, saygısızlığı, merhametsizliği ve en önemlisi insansızlığı -evet insansızlık- içinizde öldürebildiğiniz, görmezden gelebildiğiniz kadar bu hayattan “kaçabilirsiniz”.



“Şimdi burada durmuş kendime bir daha kimseye değer vermemek üzere telkinlerde bulunuyorum. Bunu kırık bir kalp, incinmiş bir ruhla ve bir daha kimseye güvenemeyecek olmanın üzüntüsüyle yapıyorum. Bunu bana nefret ettiklerim yapamadı, bunu bana beni sevmeyenler yapamadı. Kahrolası; en sevdiklerim, bunu bana hep en sevdiklerim yaptı, en çok sevdiklerim..”

*Şebnem Ferah – Artık Kısa Cümleler Kuruyorum
BUNU PAYLAŞ:

Leave A Comment

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir