11 Temmuz 2017, Uzungöl, Çaykara, Trabzon

Düşün,düşün,düşün.. Ben kimim, var oluş nedenim ne? İleride ne olacak? Böyle davranırsam sonucu ne olur? Biri -sana ne be adam!- üzülür mü ki? İşleri nasıl yoluna koyarım? “Ne istiyorum?” Ne mi istiyorum..

İşte bu son soru ve soruya vereceğim cevap, herhangi bir olay karşısında vereceğim tepkilerin sebebi, sebebimiz: mutluluk. Varoluş nedenim ne, mutlu olmak mı? Evet, tabii ki öyle. Ben mutlu olursam dünya üzerinde problem kalmaz çünkü. İleride ne olacak? Aman, boş ver. Çünkü bunlarla kafamı kurcalayınca huzurum bozuluyor, mutlu olamıyorum. Böyle davranırsam sonucu ne olur? Birini üzer miyim ki? Of, hiç uğraşamam, yine kafamı bulayamam. Çok düşününce mutlu olamıyorum çünkü. Kim üzülürse üzülsün,ben mutluyum nasılsa. İşleri nasıl yoluna koyarım? Baktım işler sarpa sarmış, bir şeyleri düzeltmem lazım. Aman boş ver be, bazı şeyleri düşünmeden mutlu olmak varken neden kafamı yoruyorum ki ben? Ben kimim? Sorgulama, siktir et. Her kim olursam olayım,önemi yok, mutlu olsam yeter zaten..

İnsanoğlu öyle aç ki mutluluğa; azla yetinemeyecek kadar. Öyle aç ki, doysa bile fazlasını isteyecek kadar. Ve öylesine aç ki, Allah’ın bahşettiği aklını kullanmayı reddedecek kadar. Açlık öyle bir seviyeye ulaşmış ki adına tembellik denilmiş. Neden mutlu olmaya bu kadar düşkün, bu kadar benciliz.?

Bize değer verdiğini düşündüğümüz insanları etrafımızda bulundurma sebebimiz bile, bizi mutlu ediyor olmaları değil midir? Neden karşılıksız sevemiyoruz mesela? Çıkarımız yok çünkü. Benciliz. Eğer karşılıksız sevgi gösterip mutlu edersek menfaatimiz sarsılır, popomuz düşer. Örneğin aynaya bakar, sarkan göbeğimizi sıkarız. Beğenmeyiz ya görüntümüzü; moralimiz bozulur, “bunlar gitmeli” deriz. Güya karar verir, diyete yahut spora başlarız -insan kendisini bile karşılıksız sevemez. İki gün dayanamayız spor yapmanın sıkıntısına, yemek yemenin verdiği mutluluktan mahrum kalmaya. “Aman kim uğraşacak be!”der bırakırız. Mutlu olmamızı engelleyecek en küçük şeyi bile uzaklaştırmaya çalışırız..” 

30 Eylül 2015


Mutlu olmak adına her şeyi yapar insan. Neye değmezdi ki, -bencilliğin ve kibrin emrinde, en önden gönderilip, ilk başta ölmeye her zaman mahkûm olan- mutluluk…

Bencilliğimizde boğuluruz bu gidişle, hep beraber.

BUNU PAYLAŞ:

Leave A Comment

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir